Wat is een BRM?

Een fietsbrevet is een alledaags gegeven. Het is gewoon fijn om bij aankomst van een georganiseerde fietstocht je prestatie gehomologeerd te zien en daarbij een diploma of medaille te krijgen. Bij de lange afstanden vanaf 200km spreken we vaak van het begrip BRM. Een “BRM ” is de afkorting van de Franse term ‘Brevet Randonneurs Mondiaux’. De term BRM is een uniform wereldwijd randonneursbegrip en staat voor de volgende vijf categorieën van afstanden en tijdslimieten:

200 km te rijden in maximum 13,5 uur
300 km te rijden in maximum 20 uur
400 km te rijden in maximum 27 uur
600 km te rijden in maximum 40 uur
1000 km te rijden in maximum 75 uur

Verloop van een BRM

De organisator van een BRM is vaak een stukje ‘ambassadeur’ van zijn regio, en tracht de mooiste en veiligste fietswegen in zijn route te integreren. Om gehomologeerd te worden dient elke deelnemer zich aan een aantal regels te houden.

Bij de start krijg je van de organisator een controle kaart en een papieren routebeschrijving of tegenwoordig ook vaak een GPS – track. Let wel: de route is niet afgepijld en de organisatie zorgt niet voor bevoorrading onderweg. Inschrijven gebeurt vaak een uurtje voor de start en de inschrijvingsprijs is bescheiden. Voor de langere afstanden wordt soms gewerkt met voorinschrijving en kan het zijn dat om praktische redenen het aantal deelnemers wordt beperkt.

Het vertrek gebeurt vaak in groep, maar je kan evengoed individueel vertrekken. Samenblijven met een groep kan, maar hoeft niet. Niemand neemt het je kwalijk als je sneller een parcours rijdt omdat het tempo te laag is. En andersom zal een groep ook niet wachten omdat je niet kan volgen. Je dient er dus vooraf rekening mee te houden dat je tijdens zo’n tocht wel eens alleen verder moet. “Samen uit, samen thuis” is dus niet altijd aan de orde. Uiteraard bestaat er onder randonneurs wel een zekere solidariteit bij pechverhelping.

Op de routebeschrijving worden de verplichte controles aangeduid. Dat kan een café zijn, een tankstation, een bakkerij of een vrij controle bv. in een stadscentrum. Deze controles liggen meestal een 50 tot 100 km van elkaar, en geven de randonneur meteen de gelegenheid iets te eten en/of even te rusten. Voor de langere meerdaagse afstanden wordt dit vaak gecombineerd met een slaapplaats, voor een korte nachtrust. Voor de kortere afstanden nemen de meeste randonneurs zelf hun bevoorrading mee (enkele simpele boterhammen). Op de controleposten volstaat dan een drankje om verder te kunnen. Voor de langere afstanden komt er wat studiewerk van de route aan te pas. Waar ben ik op welk moment van de dag, en kan ik me daar bevoorraden? Het gebeurt weleens dat je door een erg verlaten streek komt, en daar ben je best op voorbereid. Daarnaast kan de organisator een geheime controle inlassen, ergens langs de route bijvoorbeeld, om te vermijden dat je een shortcut neemt.

Bij aankomst overhandig je je controlekaart aan de organisator, die dan je naam zal doorgeven ter homologatie. Indien je dat wenst (en ervoor betaalt), kan je een medaille bekomen. Nakaarten over de rit hoort er natuurlijk ook bij.

Elke BRM die wereldwijd gereden wordt, wordt gehomologeerd door één centrale instantie: ACP (Audax Club Parisien). Die heeft een lange en rijke geschiedenis achter zich .