Verslag BRM 200

Ondanks de ‘mindere’ weersvoorspellingen stonden er gisteren ochtend niet minder dan 51 randonneurs aan de start van de eerste BRM 200 in Leuven dit seizoen. De onheilspellende berichten dat het Zoniënwoud (en bij uitbreiding het Hallerbos) afgesloten zou zijn liet ons besluiten om proberen de groep samen te houden tot aan het Zoniënwoud. Eens daar aangekomen konden we collectief omrijden indien nodig.

De eerste km waren al vrijwel onmiddellijk in de regen. De wind leek nog mee te vallen en gelukkig was het Zoniënwoud nog open. In het Zoniënwoud was het gevolg van de stormachtige nacht te zien. Getuige de foto hier onder 😉

Foto Erwin Meulemans

Na het Zoniënwoud kon ieder zijn eigen gang gaan. Ik besloot al snel de groep te laten rijden en mijn eigen tempo te rijden. Wetende wat er nog zou komen en gezien de weersomstandigheden geen slechte beslissing. Een tijdje fietste ik samen met John Partington, organisator van BRM’s in Tervuren, en praten we wat over Paris – Brest. Het Hallerbos was gelukkig ook nog open en het was er heerlijk fietsen, beschut van de wind. Na het Hallerbos was het echter alle hens aan denk, letterlijk, want bij momenten had ik het gevoel dat ik op een zeilwedstrijd zat. Nadat ik bijna in John zijn wiel werd geblazen besloten we wijselijk onze eigen wegen te gaan. De zijdelingse windstoten waren echter verraderlijk en ik moest goed mijn best doen om in de wind te hangen en niet de kant in geblazen te worden (één van de weinige keren dat ik me gelukkig prijsde dat ik geen lichtgewicht ben ;-). Na 70km bood de eerste controle zich reeds aan. Snel 2 cola’s en een boterhammetje en de fiets terug op.

Vanaf nu zou het vooral wind in de rug of de zijkant zijn. Bij momenten was ik aan het cruisen tegen 40 km/u zonder één trap te moeten geven. De wind was echter ook onheilspellend en overal was de ravage reeds te zien die deze had aangericht. Misschien zat het in mijn hoofd, maar af en toe hoorde ik toch precies wat bomen vervaarlijk kraken. In Grimbergen was de tweede (vrije) controle. Ik stopte aan het eerste het beste café waar ik randonneurs fietsen zag staan. Snel het piepkleine café binnen, 2 cola’s nog wat boterhammen, en weer verder. Nu volgde een vlakker stuk waar de wind echt vol in de rug zat. Ik speelde soms haasje over met een enkele andere randonneurs. Aan de Leuvense vaart zag ik echter opeens een klein peletonnetje rijden. Ik kon moeilijk uitmaken of het randonneurs waren of niet, maar eens ik Olivier zijn Singer zag blinken wist ik dat dit de kopgroep was (een enkeling, Erik, reed echter nog voor de kopgroep uit. Hij zou uiteindelijk een uur voor iedereen aankomen). Ik reed er naartoe en nestelde mij in de groep. In dit vlakke stuk kon ik het tempo goed volgen. Enkele km verder bood het Hellegat zich aan en liet ik de groep onmiddellijk rijden. Er volgde nu nog een aantal hellingen en de wind blies nog stevig. Ik reed mijn eigen tempo om te zorgen dat ik zeker nog reserve had voor de terugweg met de wind vol op kop. Een 5 tal minuten na de groep kwam ik aan op de laatste controle in Zichem.

Café Heren van Zichem

In Zichem nog goed gegeten en gedronken en dan aangezet voor de laatste 30 km. Wanneer de groep echter wou vertrekken had Tom een lekke band. Ik besloot niet te wachten en op mijn eentje te vertrekken. Met de wind op kop en de hellingen die nog kwamen zou de groep mij waarschijnlijk snel oprapen. Nog 10 minuten verder en een flinke bui viel uit de lucht. Met de wind op kop was de striemende koude regen een ware beproeving. Ik had wel het gevoel dat de wind wat was gaan liggen, doch waren er af en toe nog flinke windstoten. Het weer was echter zeer vreemd, geen 5 minuten na de bui begon de zon te schijnen. Om dan een half uur later weer een flinke bui over mij heen te krijgen. De groep had mij echter nog steeds niet opgeraapt. Later kreeg ik te horen dat ze onderweg nog 5 lekke banden hebben gehad. Ik kreeg ondertussen Leuven in zicht en was blij de Stella brouwerij te zien. Nog kort even door het stad rijden en daar lonkte De Vetten Os.

Foto Erwin Meulemans

Geen 5 minuten later begon het te hagelen. De randonneurs druppelden nu binnen. De ene met al wat straffere verhalen dan de andere. Omstreeks 19:30 viel de laatste duif. Ik wil iedereen die ondanks het slechte weer toch is afgekomen heel erg bedanken. Het was een ritje waar we nog lang over zullen spreken. Onze volgende rit is de BRM 300 naar de Signal de Botrange. Wie weet ligt er wel sneeuw op dan 😉

6 Responses

  1. Rik The Rekker schreef:

    Super verslag. Enige opmerking: er is maar 1 “het stad”. Leuven is parking, of zogewenst misschien “de stad”.

  2. Peter Thielemans schreef:

    Superleuk parcours! Bedankt aan de organisatoren!

  3. stijn vlasschaert schreef:

    “Geen 5 minuten later begon het te hagelen. De randonneurs druppelden nu binnen. De ene met al wat straffere verhalen dan de andere.” sounds like me 😉

  4. Kristof schreef:

    Dit was mijn eerste randonneurs-rit, op aanraden van Olivier. Ondanks het mindere weer enorm genoten van het concept, de hartelijke ontvangst, de leuke sfeer, de voldoening bij aankomst…smaakt naar meer! 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *